Eίναι η ζωή μας κι η γη μας που βρίσκονται σε κίνδυνο
Σας ζητώ να κοντοσταθούμε να σκεφτούμε το μεγαλείο που μπορούμε ακόμα να
αναζητάμε, αν τολμήσουμε να αξιολογήσουμε τη ζωή με άλλο τρόπο.
Μας ζητώ αυτό το κουράγιο που μας τοποθετεί στην πραγματική δάσταση του ανθρώπου.
Κι έτσι, κάθισα το χάραμα να γράψω σχεδόν ψηλαφιστά, βιαστικά, σαν κάποιος που
βγαίνει στο δρόμο να ζητήσει βοήθεια μπροστά στην απειλή μιας πυρκαγιάς ή σαν πλοίο
που, λίγο πριν βυθιστεί, στέλνει έναν ύστατο, φλογερό μήνυμα
σε κάποιο λιμάνι που ξέρει πως βρίσκεται εκεί κοντά, αλλά έχει κουφαθεί απο το θόρυβο της πόλης και απο την ποσότητα των επιγραφών που θολώνουν τη ματια.
Σας ζητώ να κοντοσταθούμε να σκεφτούμε το μεγαλείο που μπορούμε ακόμα να
αναζητάμε, αν τολμήσουμε να αξιολογήσουμε τη ζωή με άλλο τρόπο.
Μας ζητώ αυτό το κουράγιο που μας τοποθετεί στην πραγματική διάσταση του ανθρώπου.
Όλοι μας, κάποιες φορές υποτασσόμαστε.
Ομως , υπάρχει κάτι που δε λαθεύει ποτέ :είναι η πεποίθηση ό,τι μοναχά οι αξίες του πνεύματος
μπορούν να μας σώσουν απ' το σεισμό που απειλεί την ανθρώπινη διάσταση.
Αν αντί να τροφοδοτούμε εστίες της απελπισίας και της αγωνίας, παθιαζόμασταν αποκαλύπτοντας έναν ενθουσιασμό για το καινούργιο, που να εκφράζει την εμπιστοσύνη που ο άνθρωπος μπορεί να δείξει στην ίδια τη ζωή, το αντίθετο ακριβώς απο την αδιαφορία!
Να σταματήσουμε να κλεινόμαστε μέσα σε τείχη, να λαχταράμε έναν κόσμο ανθρώπινο και να είμαστε κι όλας στο δρόμο''....
