Θέλω να γράψω για σένα...
Δεν με νοιάζει πόσο μελάνι θα ξοδέψω,
δεν με νοιάζει πόσο χαρτί θα σπαταλήσω...
Το μόνο που θέλω, είναι όσα νιώθω για σένα
να μπορώ να τα εκφράσω σε κάποιες λευκές σελίδες...
Να τους δώσω χρώμα...
Ήσουν άπιαστος...
αυτό ένιωσα όταν σε αντίκρισα.
Τι κι αν κόπηκαν τα πόδια μου,
από το βάθος του βλέμματός σου ήξερα,
ότι αν σε πλησίαζα εκείνη την στιγμή
θα έμπαινα βαθιά μέσα σου...
Κι όμως όλα άλλαξαν
και συνεχίζουν διάφορα συναισθήματα
να τρελαίνουν την ύπαρξη μου...
Έρωτας με την πρώτη ματιά...
Πάθος με την πρώτη επαφή...
Όλα μαζί σου ήταν τόσο έντονα,
που ακόμα κι αν κλείσω τα μάτια μου,
τα νιώθω όλα από την αρχή!..
Το πρώτο βλέμμα...
Το πρώτο άγγιγμα..
Το πρώτο φιλί...
Έδωσες ζωή στα μάτια μου..
Έδωσες λόγο να ανασαίνω..
Αφορμή να σηκώνομαι κάθε πρωί μ' ένα χαμόγελο...
Ξοδεύεται η νύχτα απόψε σε όνειρα
που δακρύζουν από την απουσία σου...
Κι όμως είμαι ακόμα εδώ να συνεχίζω
να γράφω για σένα...
Η νύστα έφυγε προ πολλού...
τα τσιγάρα στο τασάκι αμέτρητα...
κι εσύ... ΕΣΥ να φαίνεσαι ανάμεσα στους καπνούς...
Πήγα να σε πιάσω και χάθηκες...
Τελικά ήσουν άπιαστος όπως ένα όνειρο
που κανείς δεν μπορεί ν' αγγίξει...
~Ελένη Αποστόλου~
Δεν με νοιάζει πόσο μελάνι θα ξοδέψω,
δεν με νοιάζει πόσο χαρτί θα σπαταλήσω...
Το μόνο που θέλω, είναι όσα νιώθω για σένα
να μπορώ να τα εκφράσω σε κάποιες λευκές σελίδες...
Να τους δώσω χρώμα...
Ήσουν άπιαστος...
αυτό ένιωσα όταν σε αντίκρισα.
Τι κι αν κόπηκαν τα πόδια μου,
από το βάθος του βλέμματός σου ήξερα,
ότι αν σε πλησίαζα εκείνη την στιγμή
θα έμπαινα βαθιά μέσα σου...
Κι όμως όλα άλλαξαν
και συνεχίζουν διάφορα συναισθήματα
να τρελαίνουν την ύπαρξη μου...
Έρωτας με την πρώτη ματιά...
Πάθος με την πρώτη επαφή...
Όλα μαζί σου ήταν τόσο έντονα,
που ακόμα κι αν κλείσω τα μάτια μου,
τα νιώθω όλα από την αρχή!..
Το πρώτο βλέμμα...
Το πρώτο άγγιγμα..
Το πρώτο φιλί...
Έδωσες ζωή στα μάτια μου..
Έδωσες λόγο να ανασαίνω..
Αφορμή να σηκώνομαι κάθε πρωί μ' ένα χαμόγελο...
Ξοδεύεται η νύχτα απόψε σε όνειρα
που δακρύζουν από την απουσία σου...
Κι όμως είμαι ακόμα εδώ να συνεχίζω
να γράφω για σένα...
Η νύστα έφυγε προ πολλού...
τα τσιγάρα στο τασάκι αμέτρητα...
κι εσύ... ΕΣΥ να φαίνεσαι ανάμεσα στους καπνούς...
Πήγα να σε πιάσω και χάθηκες...
Τελικά ήσουν άπιαστος όπως ένα όνειρο
που κανείς δεν μπορεί ν' αγγίξει...
~Ελένη Αποστόλου~
