Το Κιβώτιο συνιστά μια αυστηρή κριτική εκ των έσω στις αρνητικές πτυχές της κομμουνιστικής παράταξης που έβλαψαν σε αρκετά σημεία τις γενικότερες επιδιώξεις της.
Το μυθιστόρημα δίνεται με τη μορφή επιστολών του μοναδικού επιζήσαντα απ’ την ομάδα αυτοκτονίας προς τον ανακριτή, ο οποίος έχει παρέμβει για να διερευνηθεί το ενδεχόμενο δολιοφθοράς, μιας και το κιβώτιο βρέθηκε να είναι άδειο. Η αφήγηση των γεγονότων περνά σταδιακά από τις παραδοσιακές δομές (αφήγηση, διάλογος, περιγραφές) σε τμήματα που μοιάζουν περισσότερο μ’ έναν άναρχο εσωτερικό μονόλογο, που επιτείνεται ολοένα και περισσότερο όσο πλησιάζουμε προς το τέλος του βιβλίου και στην κορύφωση της αγωνίας του αφηγητή. Ο συγγραφέας δοκιμάζει τις αντοχές των συντακτικών δομών της ελληνικής γλώσσας με εκτενέστατες περιόδους, θέλοντας να αποδώσει -στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό- την εσωτερική ταραχή, την ανησυχία και την απόγνωση του απολογούμενου αντάρτη.
Το μυθιστόρημα ξεκινά ως εξής:
Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 1949
Σύντροφε ανακριτά, σπεύδω πρώτα απ’ όλα να σας εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για το χαρτί, το μελάνι και την πένα που μου στείλατε με τον δεσμοφύλακα. Συμφωνώ απολύτως με τη διαδικασία που διαλέξατε, γιατί έτσι θα μπορέσω να καταγράψω τα γεγονότα με την ησυχία μου, χωρίς να φοβάμαι πως θα με διακόψετε, πως θα μου υποβάλετε ερωτήσεις, χωρίς δηλαδή να έχω την αίσθηση ότι τελώ υπό κράτησιν και δίνω λόγο των πράξεών μου. Διότι είναι βέβαια ολοφάνερο ότι πρόκειται για παρεξήγηση.
