τὶς λέξεις κι ἄφησέ μου τὴ φωτια ,
τὴ λαχταρα , τὸ παθος , τὴν αγάπη
νὰ τραγουδῶ ἔτσι ἁπλά, ὅπως τραγουδοῦσαν
οἱ γρῦλοι μία φορὰ κι ἀντιλαλοῦσε
ἡ Πλούμιτσα τὴ νύχτα.
Ὅπως ἡ βρύση
τοῦ Πουλιοῦ μὲς στὴ φτέρη.
Νὰ γιομίζω
μὲ τὸ μουμούρισμά μου τὴ μεγάλη
κυψέλη τ᾿ οὐρανοῦ.
Νὰ θησαυρίζω
τὰ νερὰ τῶν βροχῶν καὶ τὶς ἀνταύγειες
ἀπ᾿ τὸ θαῦμα τοῦ κόσμου.
Νὰ μ᾿ ἁπλώνουν
τὶς φοῦχτες τους οἱ ἄνθρωποι κι ἕνας ἕνας
νὰ προσπερνοῦν.
Κι ἀδιάκοπα νὰ ρέω
τὴ ζωη , τὴν ἐλπιδα τὴ λαμψη τοῦ ἥλιου,
τοῦ ἡλιογέρματος τὸ γαρουφαλένιο
ψιχάλισμα στὰ ὄρη, τὴ χαρα ,
τὰ χρωματα νὰ ρέω τοῦ οὐράνιου τόξου
καὶ τὴ βροχουλα τῆς ἀστροφεγγιᾶς.
Ὢ!!! τί καλὰ πού ῾ναι σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο!
Νικηφόρος Βρεττάκος
