Μια φορά κι έναν καιρό..Γιώργος Σεφέρης

Μια φορά κι έναν καιρό,
ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε μανία να ζωγραφίζει.
Τον έλεγαν Θεόφιλο.
Ζωγράφιζε ότι του παράγγελναν, για να βγάλει το ψωμί του.
Ο κόσμος τον περιγελούσε.
Του έκαναν μάλιστα και αστεία τόσο χοντρά, που κάποτε
τον έριξαν κάτω από μια ανεμόσκαλα και του έσπασαν ένα δυο κόκαλα.
Έτσι κυλούσε η ζωή του και πέθανε ο Θεόφιλος,
και μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από τα Παρίσια.
Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια,
τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει
στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στο Σηκουάνα.
Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν κι έγραψαν πως ο Θεόφιλος
ήταν σπουδαίος ζωγράφος.
Και μείναμε με το στόμα ανοιχτό στην Αθήνα.
Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι
λαική παιδεία δε σημαίνει μόνο να διδάξουμε το λαό
αλλά και να διδαχτούμε από το λαό.

Γιώργος Σεφέρης