και... μονάχα ένα άχ! αποκρεμιέται απ’ το στόμα σου,
όπως κρέμεται ένα ματσάκι κανελόκλωνα σε μιὰ κλωστή στὸ καρφί τής κουζίνας
όπως κρέμεται ένα κλωνάρι γιασεμί στὸ παράθυρο
όπως κρέμεται η χελιδονοφωλιά κάτου απ' το λούκι της στέγης
καὶ μέσα στὴ φωλιά κάθουνται γαλανά, χλιαρά τ' αυγὰ
έτοιμα να γενούνε φτερά καὶ τραγούδια...
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
Γιάννης Ρίτσος
