Ο έλληνας ενώ αιώνες τώρα δέχεται την εχθρότητα άλλων λαών γειτονικών και μη, η εν γένει άμυνα του δεν στρέφεται σε άλλους λαούς, αλλά σε επιθετικότητα ενάντια στον εαυτό του. Ότι κερδίζει στον πόλεμο το χάνει στην ειρήνη.....Ενώ είναι κατά τεκμήριο λαός κοινωνικός σε κάθε μορφή κοινωνικής εκδήλωσης, από την άλλη ,σε κάθε τους φράση ξεκινούν με την λέξη «ΕΓΩ» ή «ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ;»
Ενώ διδάξαν το μέτρο ζουν μεσ’την υπερβολή.
Είναι πατριώτες και εξαγγέλλουν ότι θα πέθαιναν για την πατρίδα τους, στη πράξη όμως η ιστορία διδάσκει ότι η χώρα αυτή έχει βγάλει τους μεγαλύτερους προδότες.
Οι μεγάλες ήττες της χώρας ,δεν έγιναν στις μάχες αλλά στα παρασκήνια.....Ενώ δείχνουν το πρότυπο μιας οικογενειακής ζωής, από την άλλη οι στατιστικές εξωσυζυγικών σχέσεων χτυπάνε κόκκινο.
Ενώ είναι υπέρ της ελεύθερης έκφρασης , της δημοκρατίας, της αντίθετης άποψης και του πλουραλισμού, παράλληλα , μισούν οτιδήποτε διαφωνεί μαζί τους. Και όταν κάποιος ή κάποιοι συμφωνούν μεταξύ τους , δεν το αντέχουν και πολύ, αμέσως βρίσκουν παρακλάδια διαφωνίας. (βλέπε πολιτικά κόμματα)
Ενώ διδάξαν το «αιεν αριστευειν», μάχονται με λύσσα οτιδήποτε είναι «ανώτερο». Το λοιδορούν, το φθονούν και δεν ησυχάζουν αν δεν το απαξιώσουν.
Ενώ διδάξαν το «γνώθι σ’ευατον», σε καμία περίπτωση δεν δέχονται ότι έσφαλαν οι ίδιοι ,αλλά πάντα οι άλλοι.
Ενώ διδάξαν το «τολμησον φρονειν», στριμώχνονται στα πολιτικά γραφεία απαιτώντας την προστασία του δημοσίου...Ανάλογα της θέσης μας διαμορφώνουμε τις απόψεις μας και όχι ανάλογα την άποψη μας διαμορφώνουμε τη θέση μας.
Ο έλληνας, ενώ είναι καχύποπτος σε όλα, στην ουσία είναι ο πιο ευκολόπιστος πολίτης στην Ευρώπη.
Φτιάχνει σενάρια, εφευρίσκει εξωτερικούς εχθρούς που απειλούν την χώρα, και αγνοεί ότι ο ασφαλέστερος εχθρός του είναι ο εαυτός του.
Εκεί που χτίζει εκκλησίες , εκεί χαλάει σπίτια.
Στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους οι αντιφάσεις είναι εξόφθαλμες.
Στην κόρη , «σιγά να μη σου δώσω προίκα, που ζούμε», «κοίτα να βρεις ένα καλό παιδί με καλή δουλειά» και άλλα τέτοια ενώ,
Στο αγόρι, «κοίτα να βρεις κοπέλα από σπίτι και με σπίτι»
Στην ηθική , ενώ στο αγόρι διδάσκουν το προσφιλές άθλημα του «γυναικά», στο κορίτσι η «παρθενιά» είναι κάτι πολύτιμο το οποίο δεν πρέπει να σπαταληθεί αδιάκριτα.
Στους γάμους οι γονείς των νεονυμφων από την μια εξασφαλίζουν την οικονομική ευημερία της νέας οικογένειας, και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις αρχίζουν με τις παρεμβάσεις τους να την διαβρώνουν.
Όλοι γνωρίζουν και έναν υπουργό, έναν αξιωματούχο , έναν καλλιτέχνη, έναν μεγάλο ή έναν επώνυμο έλληνα, αλλά κανείς δεν γνωρίζει έναν άσημο άνεργο ή φτωχό στη διπλανή του πόρτα που πεινάει...Ενώ θεωρούν τον εαυτό τους αυθεντία ,εύκολα προσκολλούνται σε κομματικούς σχηματισμούς οι οποίοι γι’αυτους κατέχουν το αλάθητο . Όταν όμως αλλάζουν γνώμη ανάλογα την συγκυρία , υπερασπίζουν μια άποψη με πάθος ,ξεχνώντας ότι πριν λίγο καιρό ήταν αυτοί που την κατηγορούσαν.(βλέπε ΣΥΡΙΖΑ)
Διαφωνούμε ή συμφωνούμε ,όχι ανάλογα με αυτό που ακούγεται αλλά από το ποιος το λέει.
Η ιστορία διδάσκει όμως δυο πλεονεκτήματα
1. ότι ο πάτος είναι πάντα για τον έλληνα το εφαλτήριο του για ανάπτυξη και
2. οτι στην ελληνική ψυχή καταγράφεται μια λέξη που δεν μεταφράζεται από καμία άλλη γλώσσα στον κόσμο
ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ !!!
